سیر تحول عکاسی

فهرست

پیدایش عکاسی

ابداع عکاسی روز ۷ ژانویه ۱۸۳۹ در مجمع فرهنگستان علوم فرانسه اعلام شد.

از آن تاریخ تاکنون ۲۰۲۳، حدود ۱۸۴ سال می گذرد.

این ابداع را به شخصی فرانسوی به نام لوئی ژاک مانده داگر نسبت می دهند.

روش ابداعی وی در آن زمان «داگرئوتیپ» نام گرفت.

واژه فتوگرافی که معادل عکاسی است از ریشه یونانی فتوس به معنای نور و گرافوس به معنای نگاشتن ساخته شده است.

وضع این واژه منسوب به سِر جان هرشل است.

وی در ۲۸ فوریه ۱۸۳۹ در نامه ای خطاب به یکی از همکارانش ، این واژه را به کار برده است.

روش عکاسی امروزین را ویلیام هنری فاکس تالبوت انگلیسی در ۲۵ ژانویه ۱۸۳۹ معرفی کرد؛

یعنی فقط سه هفته پس از اعلام روش داگر؛ روش تالبوت عکاسی منفی ؛ مثبت بود.

برای درج انتقادات و پیشنهادات با ما در تماس باشید.

 

درآمدی بر آغاز عکاسی در ایران

دربار قاجار بی شک مهمترین عامل ورود زودهنگام پدیده عکاسی به ایران است.

ژول ریشار فرانسوی در یادداشتی این موضوع را شرح می دهد که :

در پنجم دسامبر ۱۸۴۴ توسط همسر ولیعهد پیش او در تبریز رفتیم.

ناصرالدین شاه در آن زمان ۱۳ سال داشت.

در همان زمان دو دستگاه دوربین یکی از طرف ملکه انگلستان و دیگری از طرف امپراتور روس

برای دربار فرستاده شده بود.

این یادداشت قدیمی ترین مدرک تاریخداری است که در آن از عکاسی در ایران سخن رفته است؛

این یادداشت نشان می دهد که تنها پنج سال پس از اعلام رسمی فرایند داگر به سال ۱۸۳۹ در پاریس؛

این شیوه تصویربرداری یعنی «داگرئوتیپ» به ایران راه یافته است.

درچگونگی ورود و عام شدن عکاسی در ایران ناگزیر از بررسی این امر در دو ساحت متمایزیم:

  1. پیشگامان عکاسی در ایران که یکی ژول ریشار و دیگری ملک قاسم میرزا پسر ۲۴ ام فتحعلیشاه است.
  2. ناصرالدین شاه، اطرافیان او و اروپاییانی که در هیات گروههای سیاسی و نظامی در ایران عکاسی می کرده اند.

 

اولین عکاسان در ایران

در مورد اولین عکاسان خارجی که در ایران عکاسی کرده اند و نیز اولین عکاسان ایرانی تبار ، نظرهای مختلفی ابراز شده است که به طور خلاصه به ذکر آنها می پردازیم:

  1. مسیو ریشار خان
  2. ملک قاسم میرزا
  3. آقا رضا خان اقبال السلطنه
  4. ژوزف پاپازیان
  5. عبدالله میرزا قاجار
  6. میرزا حسینعلی عکاسباشی

دو گروه عکاس فرانسوی و ایتالیایی در دوره سلطنت ناصرالدین شاه به ایران آمده اند :

گروه فرانسوی که در سالهای ۱۲۷۴ تا ۱۲۷۷ ه.ق در ایران عکسبرداری کرده اند دو عکاس به نام های کارلیه و هانری دوکولی یف دوبلوک ویل

گروه ایتالیایی که در سالهای ۱۲۷۹ تا ۱۲۸۸ ه.ق در ایران عکسبرداری کرده اند سه عکاسی به نام های آنجلو پیه موتتزه ، لوئیجی مونتابونه و لوئیجی پِشِه

هولتسر تنها عکاسی است که با روشی نظام مند دست به مستندنگاری اجتماعی در دوره قاجار زده است.

یادداشتهای روزانه وی شاهد این مدعاست ؛

راه و رسم زندگی در ایران سخت در حال تحول است،

تقریباً از چند سال پیش بسیاری از آداب و تجملات زندگی خارجیان و اروپاییان در این کشور نفوذ کرده

بنا ها و رسوم کهن به تدریج از میان می رود،

به طوری که تا چند سال دیگر از بسیاری از آنچه شاردن و تاورنیه توصیف کرده اند؛

چندان اثری باقی نخواهد ماند و در واقع چندی نخواهد گذشت

که مردم در گزارشها و توصیفات آن دو به دیده شک و تردید خواهند نگریست.

 

ناصرالدین شاه و عکاسان دربار

این بخش در دست ویرایش است و به محض آماده شدن بارگزاری می شود

« پست های جدید »
5 1 رای
امتیازدهی به مقاله
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
error: Content is protected !!